در این مقاله مکانیزم های اثبات کار(Pow) و اثبات سهام (Pos) را معرفی میکنیم و تفاوت های آن هارا مورد بررسی قرار میدهیم. هر دوی این مدلها «مکانیسمهای اجماع» نامیده میشوند و الزامی هستند برای تأیید تراکنشهایی که در یک زنجیره بلوکی، بدون نیاز به شخص ثالث انجام میشوند.
زمانی که ساتوشی ناکاموتو در حال ساخت اولین ارز دیجیتال، بیت کوین بود، باید راهی برای تایید تراکنش ها بدون نیاز به استفاده از شخص ثالث پیدا می کرد. او با ایجاد سیستم اثبات کار به این امر دست یافت. اساساً از Proof of Work برای تعیین اینکه چگونه بلاک چین به اجماع می رسد، استفاده می شود.
اثبات کار (Proof of Work)
اثبات کار (PoW) بر پایه شکل پیشرفتهای از ریاضیات به نام رمزنگاری است. به همین دلیل است که کوین های دیجیتالی مانند بیت کوین و اتریوم را «ارزهای رمزنگاری شده» می گویند!
رمزنگاری از معادلات ریاضی دشواری استفاده می کند که فقط رایانه های قدرتمند می توانند آنها را حل کنند. این معادلان هرگز یکسان نیستند که به این معنی است که پس از حل شدن، شبکه می داند که تراکنش معتبر است. بسیاری از بلاکچین های دیگر از کد اصلی بیت کوین کپی کرده اند و به همین دلیل از مدل اثبات کار استفاده می کنند.
اگرچه اثبات کار یک اختراع شگفت انگیز است، اما نه تنها به مقادیر قابل توجهی برق نیاز دارد، بلکه از نظر تعداد تراکنش هایی که می تواند همزمان انجام دهد نیز بسیار محدود است.
اثبات سهام (Proof of Stake)
اثبات سهام (PoS) اولین بار در سال 2012 توسط دو توسعه دهنده به نام های اسکات نادال و سانی کینگ ایجاد شد. در زمان راهاندازی، بنیانگذاران آن استدلال کردند که بیتکوین و مدل اثبات کار آن، به هزینههای برق روزانه معادل 150000 دلار نیاز دارند و از آن زمان، این رقم به میلیون ها دلار افزایش یافته است.
اولین پروژه بلاکچینی که از مدل اثبات سهام استفاده کرد Peercoin بود. مزایای اولیه این مدل شامل سیستم استخراج منصفانه تر و برابرتر، تراکنش های مقیاس پذیرتر و اتکای کمتر به برق است.
پذیرش PoW در مقابل پذیرش PoS
پذیرنده اصلی Proof of Work، بلاکچین بیت کوین است. هر بار که تراکنش ارسال می شود، حدود 10 دقیقه طول می کشد تا شبکه آن را تایید کند.علاوه بر این، بلاکچین بیت کوین تنها میتواند حدود 7 تراکنش در ثانیه را انجام دهد.
از زمانی که پروژه برای اولین بار در سال 2009 شروع شد این امر منجر به افزایش قابل توجه کارمزدهای تراکنش شد. اگرچه این کارمزدها نسبت به قبل کاهش یافته است، اما هنوز برای مناسب ساختن آن به عنوان یک سیستم پرداخت جهانی بسیار زیاد است. بیشتر این مسائل عمدتاً به دلیل محدودیت های Proof of Work است.
اتریوم، دومین ارز رمزنگاری شده محبوب در جهان، در گذشته از مکانیزم proof of work استفاده میکرد، اما به دلیل معایب این سیستم و مخصوصا هزینه بالای کارمزد نقل و انتقالات، به Proof of Stake تغییر کرد.
دیگر بلاکچین های محبوبی که Proof of Work را نصب کرده اند عبارتند از بیت کوین کش و لایت کوین.
از سوی دیگر، برخی از ارزهای دیجیتال محبوب هم از Proof of Stake استفاده می کنند. یکی از این ها Dash است که به کاربران اجازه می دهد تنها در چند ثانیه پول را ارسال و دریافت کنند.
یکی دیگر از بلاک چین های معروفی که از مدل Proof of Stake استفاده می کند NEO است. این پروتکل قرارداد هوشمند چینی از زمانی که برای اولین بار در سال 2016 راه اندازی شد سفر شگفت انگیزی داشته است و ارزش کوین خود را بیش از 100000 درصد افزایش داده است!
